گیاه سویا با نام علمی Glycine max از خانواده بقولات می ­باشد. سویا از نظر اقتصادی مهمترین دانه در جهان جهت تامین پروتئین محسوب می­ شود. علاوه بر آن گیاه سویا یکی از مهم ­ترین دانه­های روغنی جهت تهیه روغن خوراکی می ­باشد. بنابراین کشت آن جهت تولید روغن در کشور از اهمیت ویژه­ای برخوردار است و یکی از اصلی‌ترین و مهم‌ترین کارها جهت رسیدن به حداکثر پتانسیل تولید کمی و کیفی، به حداقل رساندن خسارت عوامل خسارتزا ازجمله علف‌های هرز می‌باشد.

سویا یکی از محصولاتی است که در بهار و تابستان کشت می‌شود و در این فصول علف‌های هرز از تنوع بیشتری برخوردار بوده و عدم مدیریت آنها می‌تواند خسارت زیادی را به محصول سویا وارد کند.

علف­های­هرز برای استفاده بیشتر از نور، آب، مواد غذایی و فضا بـا گیاهـان زراعـی رقابت می­کنند و نتیجه این رقابت، خسارت هایی است که به محـصول زراعـی وارد مـی­شـود. بطور خلاصه می­توان مجموعه خسارت هایی که توسط علف­های­هرز به سویا وارد می­شود به شرح زیر دسته بندی نمود:

- افت عملکرد یا کاهش کمیت محصول
- کاهش کیفیت روغن و کنجاله تولید شده بدلیل اختلاط بذور علف عای هرز با محصول سویا
- بالارفتن هزینه­های تولید

- ايجاد مشكلات در هنگام برداشت

- احتمال افزایش آلودگی و طغیان آفات و بیماری‌ها (علف‌های هرز میزبان واسط کنـه تـارعنکبوتی و عسلک پنبه بوده و در واقع کانون آلودگی آنها هستند)

- هدر رفت آب آبیاری بخصوص در مناطقی که از کانالهای سنتی انتقال آب اسـتفاده می­شود.

- ترشح ترکیبات آللوپاتی بازدارنده رشد توسط برخی از علف­های هرز

با توجه به اهمیت موضوع دستورالعمل اجرایی مدیریت علف های هرز سویا، توسط همکاران دفتر پیش آگاهی و کنترل عوامل خسارتزای سازمان حفظ نباتات کشور تهیه و تدوین شد.

نشــریه فوق در ســایت سازمـان حفـظ نباتـات در قســمت معـاونت کنترل آفات، بخش دفتر پیش آگاهی و باکس دستورالعمل هاي زراعی قابل دسترسی است.

برای دسترسی به دستورالعمل علف های هرز سویا اینجا کلیک کنید